Meet-Sos

From the blog

Ανάμνηση

Θυμάμαι από μικρός ποιήματα να ψάχνω
Μία κοιτίδα έμπνευσης να βρω για να πιαστώ
Μα όσα κι αν κοίταξα δεν μπόρεσα να κάνω
Κάτι σε εμέ τον ίδιο να αναγνωριστώ

Οι αναμνήσεις μου’ρχονται μέσα στη σκοτοδίνη
Να τις εκφράσω έντεχνα θεέ μου δεν μπορώ
Η μουσική μου μια πικρή γεύση μου αφήνει
Δεν ξέρω αν στο ύψος μου μπορώ να κρατηθώ

Σκαρφίζοντας τους τρόπους μου μια μελωδία να φτιάξω
Γράφω στιχάκια ανώριμα με λέξεις να εκφραστεί
Μα απογοητεύομαι που δεν μπορώ να πλάσω
Και στα σκουπίδια πάντοτε πετάω το χαρτί

Κι έτσι στη ζάλη μου μη ξέροντας τι θέλω
Και μην πιστεύοντας στον ίδιο μου τον εαυτό
Του καββαδία δίστιχο ξεθάβω απ’το ράφι
Το οποίο χωρίς λόγο ευθύς θα σας διηγηθώ

Βορινοί ναύτες μπλέκονται με θερμαστές του Νότου,
στα γόνατά τους κάθονται κορίτσια της δουλειάς,
παίζει το πιάνο μοναχό και μια μικρή σφυρίζει
έναν παράταιρο σκοπό μιας μελωδίας παλιάς.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το τελευταίο verse είναι από το ποίημα “γράμμα από την Καστίλη” του Καββαδία.

Απάντηση